Sprawiedliwość jako uprawnienie to teoria, która kładzie nacisk na posiadanie dóbr. Określa się trzy prawidłowe zasady sprawiedliwego społeczeństwa:

Ø      Legalne nabycie dobra

Ø      Legalna sprzedaż lub legalne oddanie dobra

Ø      Dochodzenie praw, jeżeli możliwość zwrócenia się do odpowiednich instytucji, gdy dobro jest nielegalnie pozyskane lub przekazane

Istotą tej teorii jest więc przekonanie, że respektowanie prawa jest podstawą sprawiedliwości społecznej.

            Sprawiedliwość jako równość szans to teoria zakładająca, że każdy powinien mieć te same szanse możliwości rozwoju i działania. Podstawą umowy społecznej są dwie zasady – zasada wolności i zasada dyferencji (zróżnicowania). Zgodnie z zasadą wolności, każdy może wybrać rodzaj życia, jeżeli tylko nie szkodzi innym. Zasada dyferencji zakłada, że ludzie będą wyznaczali sobie różne cele, ponieważ są różni, mają różne poglądy, zainteresowania, zdolności i ambicje. Sprawiedliwe jest więc takie zorganizowanie społeczeństwa, by każda jednostka miała wolność wyboru własnej drogi życiowej.

            W moim przekonaniu, bardziej właściwą formą sprawiedliwości jest bez wątpienia równość szans, ponieważ jest zgodna z zasadami demokracji, daje wszystkim równe szanse i wolność, które są podstawą demokratycznego społeczeństwa, a poza tym jest znacznie bardziej liberalna i tolerancyjna aniżeli sprawiedliwość jako uprawnienie, które dzieli społeczeństwo na równych i równiejszych i stanowi podstawę haniebnego feudalizmu, reżimów i terroru. Uważam, że sprawiedliwość jako równość szans jest, w przeciwieństwie do drugiej teorii, zgodna z prawami człowieka i jest jedyną właściwą formą sprawiedliwości.