Romantyczna koncepcja poety jako przywódcy narodu na podstawie Konrada z III części "Dziadów" Adama Mickiewicza

Zgodnie z tematem wypracowania, z podanego fragmentu należy określić romantyczna koncepcję poety jako przywódcy narodu. Tutaj takim przykładem będzie Konrad, który wygłasza „Improwizację” z III cz. „Dziadów” Adama Mickiewicza. Właśnie on jest bohaterem sceny, której fragment mamy podany.

Jest on rycerzem, który walczy o sprawę narodową, a jednocześnie poetą romantycznym. Jest on jednak uwięziony w więzieniu z oskarżenia o przynależność do stowarzyszenia filomatów i filaretów. W podanym fragmencie prowadzi on rozmowę z Bogiem. Tak więc jest to tylko dialog pozorowany. Ujęta jest to w formie apostrofy „O Ty!”. Właśnie to podkreśla mowę do Boga.

Konrad w podanym fragmencie pokazuje swój dystans do Sfer Wyższych. Nie zna go osobiście, dlatego używa sformułowania „o którym mówią”. Podczas rozmowy z Konrad prezentuje swoja potęgę, oraz porównuje ją z potęgą Boga. Chce on przez to pokazać, że jest silny. Posiadanie potęgi świadczy o charakterze przywódcy. Porusza on również temat miłości do całego narodu „Ja kocham cały naród”. Świadczy to o wielkim przywiązaniu do własnej ojczyzny. Poszukuje on sposobu, aby pomóc własnemu krajowi. Uważa siebie za nieśmiertelnego i dlatego jest pewny, że zdoła pomóc narodowi. Ukazuje on w ten sposób swoją nieograniczoną potęgę. Jest on gotowy nawet cierpieć za to aby jego naród był lepszy. Cierpienie jest nieodłącznym czynnikiem w pomocy narodowi. Porównuje się do Milijona, który jest mesjaszem i wyzwoli ojczyznę od złego. Podczas całej „Improwizacji” Konrad gardzi światem. Żąda od Boga władzy nad duszami ludzi. Nie podoba mu się naród i pragnie go zmienić, razem z ludźmi. Chciałby mieć kontrolę nad duszami obywatelów. Utożsamia się z losem narodu... „Ja i ojczyzna to jedno”.

Odnosząc się do całości utworu na temat Konrada mogę powiedzieć, że przeżył on pewną przemianę. W VI cz. „Dziadów” był romantycznym kochankiem. O bohaterze, jako o poecie można napisać, że utożsamia on nieśmiertelność Boga do nieśmiertelności jego poezji. Konrad nie uznaje żadnych autorytetów.

Konrad jako przywódca oskarża Boga o złe urządzenie świata. Wyraża postawę romantycznego buntu. W kontekście sporu romantyków i klasyków, Bogu nadaje cechy klasyka, przeciw któremu się buntuje. Uważa, że Stwórcy brakuje miłości do ludzi. Jest wielce przekonany o swoich zdolnościach przywódczych, że uda mu się zmienić naród, pomoże mu. Chciałby podporządkować sobie wszystko, niczym despota.

Podsumowując Konrada na podstawie powyższego tekstu, można powiedzieć, że jednym z powodów jego buntu jest miłość do ojczyzny. Rezygnuje on ze szczęścia w zamian za dobro swojego kraju. Zniesie nawet cierpienie, którego jest świadomy. Jest on poetą – indywidualistą, który robi coś na czele zbiorowości, obywateli narodu. Jest to postawa patriotyzmu Konrada. Taka jest właśnie koncepcja poety jako przywódcy narodu.