Refleksja o rzeczywistości obozowej na podstawie opowiadania "U nas w Auschwitzu" Tadeusza Borowskiego. Refleksja o kulturze z perspektywy obozowej pryczy.

Tadeusz Borowski pisał opowiadania m.in. z obozu koncentracyjnego. Właśnie rozdział siódmy jego opowiadania nosi tytuł „U nas w Auschwitzu”. Pisze on tam, o życiu obozowym, przywołując przy tym swoje własne refleksje o kulturze, czy wspomnieniach. Nie przejmuje się on zbytnią tą sytuacją.

W podanym fragmencie sam Tadeusz Borowski jest narratorem. Można to zauważyć, gdyż są używane formy czasowników „my”, „ja”. Oprócz tego wydaje mi się, że jest to forma listu, na co wskazuje zwracanie się do osoby, której prawdopodobnie nie ma przy nim. Czasem jednak autor zmienia formę wypowiedzi na „lubiłem”. Wskazuje to na to, że dochodzi tutaj do wspominania dawnych czasów.

Pierwszy akapit obrazuje to, co by było gdyby wszystko runęło. Autor porównuje to do strasznych widoków. Kawałek dalej opisuje to, jak więźniowie są wykorzystywani. Przedstawia tutaj bardzo ciężkie warunki życia. Jak są traktowani ludzie i co się z nimi dzieje po śmierci. Opisuje on to jednak ze spokojem. Nie wyraża on tu swoich emocji.

Odwołanie się Borowskiego do kultury antycznej ma na celu ukazanie, że każdym wielkim dziełom tj. piramidy, świątynie i posągi, towarzyszyło cierpienie wielu ludzi. Starożytność zostaje porównana do wielkiego obozu koncentracyjnego, w którym aktualnie autor się znajduje. Przywołuje on również postać jednego z najwybitniejszych filozofów starożytności, Platona. Ma on duże zasługi dla rozwoju myśli europejskiej. Stworzył on filozofię, mówiącą o ideałach, wspaniałych budowlach. Autor pisze, że przestał go lubić, za to, że skłamał, ponieważ

„Bo w rzeczach ziemskich nie odbija się ideał,

ale leży ciężka, krwawa praca człowieka”

Autor używa pewnego zestawienia MY – ONI, które określa pewne stanowisko ludzi oraz pewna hierarchię. Określenia „MY” używa do ukazania ludzi pracujących i brudnych. Wyraz „ONI” jest obrazem osób, które dyrygowały tym wszystkim. Sprawiali, że ludzie pracowali. Byli autorytetami, którzy byli czyści, estetyczni i dyskutowali na niby.

Narrator poprzez opis rozpadającego się baraku, próbuje nam uzmysłowić warunki w jakich przebywali więźniowie. Ukazuje nam nie pojedynczego człowieka, lecz całą masę ludzi ściśniętych na niewielkiej powierzchni pomieszczenia., chcąc przekazać nam ogrom nieszczęścia holocaustu. Widok ten przyrównuje do makabrycznych obrazów przedstawiających sąd ostateczny, twierdząc nawet iż dzień w obozie był straszniejszy od odrażających sytuacji malowanych na średniowiecznych płótnach. Ciało jest w pewnym sensie zbędną częścią człowieka, z powodu iż zajmuje ono zbyt wiele miejsca. Jest ono natomiast przydatne dla innych, można wytatuować na nim numer identyfikacyjny, a ponadto jego utrzymanie nie wymaga wielkiego wysiłku – wystarczy niewielka dawka jedzenia i odrobina snu. Życie w obozie koncentracyjnym, to przede wszystkim życie ciała, nie duszy i jeżeli ciało przestanie być zdolne do pracy, to tak jakby człowiek przestał być zdolny do życia. Jednak nawet po śmierci ciało nie staje się bezużyteczne, lecz nie jest już traktowane jako materiał do pracy, ale jako surowiec, który można spalić a następnie np. „osuszyć staw”. Stosując drastyczną ironię, autor pisze tu o marnotrawstwie, gdyż „marnotrawią tyle tłuszczu, tyle kości, tyle mięsa, tyle ciepła”.

Podsumowując powyższą analizę fragmentu utworu „U nas w Auschwitzu” autor charakteryzuje kulturę, jako coś co zostało stworzone przez ludzi, ale w ciężkich warunkach pracy. Bardzo dużo osób musiało zginąć, by powstała nasza kultura. Z tego wynika, że przy każdym nowym osiągnięciu, zmienieniu rzeczywistości musi się przelać krew i nie jest to najlepsze. Kultura powinna być co prowadzi to tego, że sprawia wrażenie czegoś pięknego, a przecież „Nie ma piękna, jeśli leży w nim krzywda człowieka.”.